Ulan şaka maka blog yazmaya başladım, iyi mi? Eeee, naapsak şimdi?..
Acaba bu ilk yazımda neden bahsetsem diye düşünürken, aklıma ilk gelen yukarıdaki resmi koymak oldu. Oğlum Şan'ın minik ayakları eşimin elleri arasında.. eleman henüz 5 günlük iken..
Hayatın kilometre taşları diyebileceğimiz nadir anlarından birisi..
Hayatınızda bir sonraki aşamaya geçip, onun öncesinde nasıl yaşadığınızı bile hatırlamakta zorlandığınız bir an.
Nasıl evlendikten sonra iki kafalı dört bacaklı "biz" canavarına dönüştüyseniz.
Çocuğunuz olduktan sonra da "ebeveyn" canavarına dönüşüyorsunuz.
Uykusuz geceler, endişeler, sevinçler, biberonlar, alkışlar, gülücükler, oyuncaklar, şuruplar, boklu bezler, tavsiyeler, minik kıyafetler, yorgunluklar, emzikler, şaşkınlıklar, bol gürültü ve patırtı ile geçecek bu yeni düzene ister istemez alışıyorsunuz. Sanki hep böyle yaşamışsınız gibi..
Doğrusu bunları, daha sonra geri dönüp okumak için yazacağım. Zira herşeyi çok çabuk unutuyorum. En azından unutmak istemediklerimi bu şekilde kaydetmiş olmak için yazacağım.
Eğer bir şekilde bunları okuyan başkaları da olursa, onlar ile paylaşmaktan da keyif alacağım.
Sanal manal da olsa birileri ile bu şekilde iletişirim diye yazacağım.
Sonunda ne çıkacağını hiç bilmiyorum. O yüzden ne kendimi ne de sizi şöyle süper olacak var ya böyle muhteşem olacak diye gaza getirmeye niyetim yok.
Ne yalan diyeyim sevgili blog, işte fırsat buldukça sana birşeyler yazacağımdır.. Hadi bakalım..
No comments:
Post a Comment